Sen był krótki i niespokojny. Bezsenna myśli gonitwa, bezwzględnie i z uporem wdzierała się w każdy zakamarek mojej duszy. Tęsknota, to takie dziwne uczucie. Im bardziej staramy się zapomnieć, im silniej próbujemy wyrwać się z jej zimnych i nieczułych objęć, tym mocniej parzy nasze wnętrze.

Żyjemy otoczeni ludźmi, a mimo to jesteśmy tacy samotni. Czy druga, nawet bliska nam osoba jest w stanie poznać nasze myśli, jest zdolna do tego, by choć w małym stopniu zrozumieć nasze uczucia, uzyskać dostęp do naszego wnętrza? Może samotność jest naszym wyborem, może bezpieczniej odpychać od siebie wszystkich chcących się do nas zbliżyć.

Wydaje mi się, że w słowach Tyci zaklęta jest odpowiedź na moje pytania, lecz nie potrafię ich sam rozszyfrować. Może wy potraficie mi w tym pomóc?

"- Wiesz Fatałaszku, że kto wierzy w słońce, ten jest szczęśliwy, bo słońce wierzy w niego."